Góry Izerskie
2025, grudzień
Zgadaliśmy się z Mhu na wspólne wiatowanko. Miało być w Jesenikach, lecz ze względu na straszenie nas prognozami niepogody, wybraliśmy wariant pi-kej-pi. Miała być gołoleć na drogach w Sudetach, no to przyjechaliśmy takim luksusowym pojazdem z wagonami, bo nie lubimy goło latać.
29 XII W Świeradowie-Zdroju poszliśmy na mały zakup do biedy, potem kawusia w romantycznej kawiarence jak lubimy ;-) wreszcie ruszyliśmy klasycznie szlakiem na górę. Gdzieś tam po drodze pogaduchy o różnych sprawach, ja rozluźniony, wyszliśmy za Czeszkę...i tu nagle jak nie gruchnę na ziemię! To znaczy raczej na lód. Aż się ludziska zasromali. Pozbierałem się i idę dalej. Dalsze podejście minęło bez większych tragedii. Wyleźli my na grzbiet a tu narciarze udają, że jeżdżą:
Schronisko na Stogu
Miałem o tym schronisku od lat dobre zdanie, szczególnie po ostatnim Zlocie npm
https://mojasciezkawgory.blogspot.com/2019/02/zlot-xviii2imowy-poszy-konie-po-betonie.html
Tym razem musiałem moją opinię zweryfikować in minus. Schronisko na stronie używa nazwy "Schronisko PTTK" tymczasem nie respektuje regulaminu PTTK, wrzątek jest nie tylko płatny, ale wręcz nam odmówiono zalania chińskacza! Bo "Właściciel zabronił" jak odpowiedział nieprzyjemny barman. Właściciel czego? Mimo, że polubownie wzięliśmy po piwku, żeby nie byli stratni. No trudno, nie pierwszy to raz zraziłem się do współczesnych "schronisk" czyli raczej bufetów i hoteli, niż prawdziwych schronisk. Mając to wszystko w dupach, poszliśmy na szczyt Stogu Izerskiego /1107/. Dalej na Przełęcz Łącznik i zawracamy na wschód.
Szliśmy i szliśmy od czasu do czasu ślizgając się na podstępnych plamach lodu. Czasem też mignął ktoś idący w przeciwną stronę, robiący pętelkę ze Świeradowa-Zdroju. My tymczasem wyszliśmy na
Polanę Izerską /965/.
"Kuźwa, chińskacza mi nie zalali, walić ich!" skąpy Poznaniak się odezwał
Robiliśmy dalej kilometry docierając w gęstniejącym mroku na Rozdroże pod Kopą.
Czuć prawdziwą zimę. Robi się mroźniej, gdy słońce zupełnie znika.
Nagle, niespodziewanie, ponieważ zatraciliśmy poczucie miejsca i czasu, wyszliśmy na Rozdroże pod Cichą Równią. To nasz cel na dziś.
Rozłożyliśmy legowiska, pogotowaliśmy wodę (z lodu, który wyrąbał Mhu swoim scyzorykiem) na herbę i zupki. Szybko jednak zapadłem w "pościel".
30 XII Noc minęła spokojnie, niestety musiałem raz się zmusić i wyjść na si. Mihu poradził sobie inaczej, ale to On musi o tym sam opowiedzieć ;-) Śmieci zamarzły jak i wszystko co było na wierzchu.
W nocy popadało około 15 cm śniegu.
Po miniśniadanku poszliśmy dziarsko do Jakuszyc. Po śniadanku w restauracji skierowaliśmy kroki na szlak zielony. Było bajecznie, pusto i zimowo do kwadratu.
Jedna z uczęszczanych przeze mnie dróg...droga wzdłuż Kamiennej
Po drobnym wysiłku podeszliśmy na
Owcze Skały /1041/, jest to jedna z fajniejszych grup skalnych w Karczkach z takimi skalnymi płetwami np
Tu za jasno
Tu za ciemno
Tu normalnie
Mihu daje radę
Wyleźli my za Przedział na pole
Sprawdziłem GPS
więc poszliśmy na szagę ;-) Skierowaliśmy się tak mniej więcej po starym torze saneczkowym, który jednakże został straszliwie rozjeżdżony przez ciężki sprzęt leśny i w tej chwili przypomina raczej stary tor przeszkód. Po kolejnym piruecie wkurwiłem się na tyle, żeby w końcu wyjąć z plecaka raczki zalegające tam od piątku. I tak już szedłem do
Schroniska Kamieńczyk.
Z przyjemnością zasiedliśmy w tym "schronisku" przy piwie i herbacie. Chyba nigdy tu nie przysiadłem, mimo wielokrotnego mijania tego przybytku dla turystów.
Było tłoczno i hałaśliwie, co pozostawało w kontraście do nocy spędzonej we wiacie. No cóż, to są właśnie te przyjemności, kiedy człowiek powraca choćby po dobie spędzonej w inny sposób niż zwykle.
Po wizycie w Kamieńczyku już bez dalszej historii zeszliśmy do Szklarskiej i poszliśmy na stację kolejową. Niby nic a jak zwykle było fajnie.
