Zlot i Boracza cza-cza

 2025, grudzień

Beskid Żywiecki

Z głupia frant zachciało mi się poznawać nowe twarze. W ostatniej chwili zdecydowałem się pojechać na coś w rodzaju zlotu. Do B.-B. jedzie bezpośredni pociąg z P-ń więc ułatwiło mi to decyzję.

Na dworcu oczekiwał na mnie pojazd z innymi uczestnikami pod dowództwem Ewy.

Ponieważ część ekipy była obładowana zapasami na wieczór, podjechaliśmy głęboko w dolinę na Skałkę. Stąd zaczęliśmy podejście czarnym szlaczkiem

W dolinie było znacznie zimniej niż po drodze w słońcu, brr

Tutaj słoneczko zagląda rzadziej

Po dotarciu na Halę Boraczą spotkaliśmy się z Dorotą, która jakby zawiaduje tym bałaganem znanym jako grupa ms.

Ja szybko zalogowałem się w pokoiku (dostałem miejsce w małej trójce) i poszedłem przejść się na Dadoki w poszukiwaniu punktu widokowego.

Po powrocie do schroniska stwierdziłem, że zebrała się już spora grupa zlotowiczów +40 i +50 i rozpalono ognisko. (Foto z rana)

Pojawiły się wiktuały na stołach i w to pokaźne towarzystwo wdał się lekki chaos. Jedni robili już kiełbaski nad ogniem, inni poszli w słodkie...Mnie zaciekawiła grupka, która wyjęła jakieś trunki. Przyniosłem więc butelczynę ze swoich zapasów. Tempo było narzucone szybkie, bo jak się okazało - większość przybyszów wcale nie zamierzała zostać na noc w schronisku. Dlatego szybko pili, szybko jedli i szybko mówili. A potem zniknęli. Nie wiem jak gdzie i kiedy. 

W tak zwanym międzyczasie wzmocniłem się kilkoma kiełbaskami podgrzanymi na ognichu. Zrobiło się wyraźnie chłodno a i wiatr nie odpuszczał więc pozostałą grupką w liczbie około dziesiątki przeszliśmy do sali schroniska.

Tymczasem zabawa wcale nie zamierała, wręcz przeciwnie - teraz nabrała kolorów. Przemilczę już wszystkie wybryki, które miały miejsce. Wspomnę tylko o tańcach, w których brałem udział:

(fot. Lucy)

Oczywiście rej wśród kobiet wodził Pablo widoczny tutaj koło mnie. Dzięki jakości sprzętu foto Lucy nie muszę nawet pytać o pozwolenie, bo i tak nie widać rysów twarzy :-D

Potem coś się jeszcze działo lecz ja już byłem zmęczony - w końcu wstałem o 4:30 - i poszedłem w kimkę.

Poranek obudził mnie mdłym światłem wpadającym przez okno. Większość grupy spała, wyczerpana ekscesami (w tym skrzynką piwa).

Śniadanie zjadłem w towarzystwie Leszka:

Po śniadaniu mnie już nosiło a reszta grupy podnosiła się do pionu. Poszedłem nieco wcześniej w trasę, postanawiając iść powoli i czekać w schroniskach. Gdzie się podział widok z poprzedniego dnia?

Hala Redykalna oferuje zwykle piękny widok, lecz nie tym razem:

Grudzień w Beskidach na wysokości około 1200m npm, zgroza:

cóś tam się kotłuje

kierunek Hala Lipowska. Tutaj zasiadłem przy kawce. Nawet było miło lecz wkrótce mi się znudziło.

coś jakby śnieg

Na Hali Rysianka:

w schronisku się znów ogrzeję

psiuńcio schroniskowy mnie zaprosił:

Coś tak jakby Babcia zaczęła się pokazywać...

W schronisku było jak to w schronisku w obecnych czasach. Że tak sobie poutyskuję jako stary dziad: 
jest tłoczno, duszno i wydaje mi się, że drogo w stosunku do jakości (a często i ilości) bufetowych potraw. Dlatego coraz bardziej nie mam ochoty na schroniska. One również nie mają na mnie ochoty, windując ceny i wymagając rezerwacji na miesiące do przodu. (Chociaż Boracza mnie miło zaskoczyła - nie było źle.)

Czekałem bardzo długo na zlotowiczów, około dwóch godzin. Trochę przez nieporozumienie niejasno się umówiłem na powrót z doliny do Bielska-Białej i teraz niestety ponosiłem tego konsekwencje.
Wreszcie przyszedł czas na wymarsz ze schroniska w nowym składzie: Lucy, Marcin, Leszek i ja. Na popołudnie pogoda się zmieniła i w fajnym świetle żegnaliśmy góry, nawet Tatry się pokazały:

Skrzyczne

Koniec gapienia się! Idziemy, idziemy, bo mi pociąg odjedzie!

Przełęcz Pawlusia - człowiek z reklamówką z memów o górach

A tu widok w stronę czeską, Lysa Hora nad chmurami

Jeszcze na zejściu uchwyciłem takie płonące góry (Romanka)

Tu już było ciemnawo ale jeszcze wodospad widać

W szybkich abcugach zszedłem do doliny Żabnicy i na parking, gdzie znowu czekałem około pół godziny. Ponoć Leszkowi udało się wypaść ze szlaku, że też tego nie widziałem! Na szczęście Marcin ulitował się nade mną i swoim wozem bojowym lawirując pomiędzy innymi pojazdami dowiózł mnie na dworzec Bielsko Biała Główna w sam czas. I pociąg ruszył.

Podsumowania brak, zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Ale cieszyłem się z wypadu.

Babia, zima, zachód, wschód

 2025, luty

Beskid Żywiecki

Nie umiałem oprzeć się zaproszeniu i znalazłem się na tylnym siedzeniu.

Fiat Tipo w korku nie stoi i dojeżdżamy do Zawoi.

Co się ze mną dzieje?! Czy to jeszcze wpływ 67% Tatratea?!

 Nie, na pewno nie. To już za mną. 

Zacznijmy od parkingu. Zawoja Marki, dwunasta skoro świt. Wysiedliśmy z pojazdu i poszliśmy, cóż. Normalka.Daliśmy radę bez wyciągania raczków...

(fot. Mihu)

Do schroniska doszliśmy we dwóch z Mihem. Reszta ekipy zagubiła się gdzieś po drodze - naprawdę, mają talent!  

Wreszcie dotarli, gdy my w schronisku byliśmy już w trakcie lunchu. Decyzja - idziemy na zachód/

Mihu poszedł naokoło ale wszyscy spotkaliśmy się idealnie na szczycie Małej Babiej.

Mała Babia Góra /1517/ Łukasz, Daria, Mihu, Tomek i Michun.

Babcia

Cień rozpościera się szeroko

Zostaliśmy na zachodzik

Błyskawicznie zrobiło się zimno a wiatr wzmagał solidnie poczucie mrozu. Wziąłem moją średnią puchówkę i przydała się w 100% .

Wróciliśmy w sam raz na prelekcję o Islandii. Jako, że byliśmy w stanie wesołym, szybko nawiązaliśmy z prelegentem dialog ponad podziałami ;-) Między nami zaś doszło do pewnych sporów, które musiałem rozstrzygnąć na swoją korzyść:

Noc minęła szybko, może nawet za szybko ;-) Obudził mnie czyjś dzwonek, którego nikt nie wyłączał...Grała piękna melodyjka. I grała. I grała. A w mojej głowie toczyła się bitwa. Przecież przyjechałem tutaj, znosząc niewygody, właśnie na to wydarzenie kosmiczne - wschodzik na Babiej, tradycyjnie jak co parę lat. Muszę się podnieść! Potem Tomek zaczął się kręcić po pokoju - cicho hałasując :-) Udało mi się zmusić do ogarnięcia i wstać. Wyszliśmy z Mihem kilkanaście, może dwadzieścia minut po Tomku. Mihu dogonił kolegę, ja niestety zdychałem na podejściu z oczywistej przyczyny. W takim stanie Babia to jak czterotysięcznik.

(fot. Tomek)

Zdążyłem na taki ciut późny wschód. No ale radę dałem.

               

Organizm oburzony traktowaniem dawał mi się we znaki lecz w końcu doszliśmy do porozumienia. Niemałą rolę w tym odegrały godziny na zimnym, świeżym powietrzu. 

Po powrocie do schronu zjedliśmy śniadanko i czekaliśmy, czekaliśmy aż Daria i Łukasz będą w stanie używalności. Trwało to tyle, że poczułem się stałym elementem wyposażenia wnętrza.

A potem już bez historii - zeszliśmy do parkingu, znowu odczekaliśmy swoje :-)

i po południu bez żalu - ponieważ pogoda pogarszała się w oczach - wracaliśmy do Pyrlandii.