sobota, 1 maja 2021

Szlaki i nie-szlaki bo znów Śnieżnik

 Masyw Śnieżnika


2021, kwiecień



Czasem planowanie jednak się udaje. Tak było z tym wyjazdem - pomysł urodził się kilka miesięcy wcześniej i został idealnie zrealizowany. Mimo prognoz pogody - jak zwykle ostatnio zniechęcających - wieczorem w czwartek parkujemy Hultaja na wysokości około 900m npm w pobliżu Przełęczy Puchaczówka. Idziemy na tę górę z  tyłu, Suchoń.

Z tą bandą jadę już trzeci raz i zaczynamy rozumieć się bez słów - bez piersiówki nie zaczynamy! A skoro pierwsza skończona no to trzeba na drugą nóżkę..

..no i potem jak tu drogę znaleźć, może uda się tędy
(fot. Zły)
a może owędy
(fot. Zły)
No i w końcu, choć trwało to dłużej niż miało trwać:
(fot. Zły)
Witamy się z Gospodarzem, niezwykłe - jakbyśmy się znali już lata całe! Jest kontakt, jest fajnie. Cały czas pilotuję też Mhu, który ma dotrzeć do nas po dłuugaśnej trasie z S.S. przez Śnieżnik.
Takie wieczory są feeryczne:

Rano Mhu znika a my jeszcze dosypiamy nocne trudy. Radek w ogóle nie zaszczycił nas obecnością na górze, widocznie na dole było ciekawiej ;-) Śniadanko każdy pochłania "we własnym zakresie".
Wyjście okazało się trudnym doświadczeniem ale na początek schodzimy przez las.
(fot. Zły)
i wychodzimy idealnie na Pasterskie Skały /590/ czyli Sieben Hirten bądź Hirtensteine:
Naprzeciwko piękny Suchoń, nie taka mała górka
Zabawa w gonito
 
                                                                    (fot. Zły)
Niezwykłe są te skały, jak wachlarze albo...płetwy :-)

Po zejściu do wsi Idzików szukamy dalszej drogi przez pola a potem przez las. W końcu Marcin zniecierpliwiony zabawa na stokówkach prowadzi na kreskę na Trzy Kopki, uff! Zrobiliśmy tutaj kilkanaście minut na odpoczynek.
Przy schodzeniu do doliny Szklarzynki chciałem obejrzeć tutejsze skały, w sumie po to zaplanowałem trasę w taki sposób. Ponieważ nie ma zieleni, wszystko świetnie widać, Wisząca Skała:
Chłopaki chyba wkurzeni moim ględzeniem schodzą w bok
Ja szukam jeszcze kolejnych skałek, to chyba Zacna
a wreszcie przemaglowuję się przez gołoborze i staję u stóp Skały z Obrywem
A na samym dole, z  szosy, widoczna jest za to doskonale...Skała nad szosą :-)
Podejmujemy podejście na Igliczną łudząc się nadzieją, że w schronisku dostaniemy "cośkolwiek" a już na pewno wodę na gotowanie, w końcu po coś Radek niesie kuchnię. 
Daawno tutaj byłem, zupełnie mi wyleciały z głowy takie fajowe skały, podejście żółtym/niebieskim choć niedługie, jest wymagające.
Schronisko a raczej napotkany w nim typek okazał się całkowicie niedostępny, nawet nalanie wody do butelki okazało się dla niego zbyt trudne. Z zupek zatem nici, na dokładkę zrobiło się nieprzyjemnie zimno. Poszliśmy jak niepyszni w kierunku Lesieńca i w pewnej chwili doszliśmy do mojej trasy z zeszłego roku.
Za rozdrożem szlaków zaczęło się podejście na Jaworową Kopę, zwalniamy z Radeczkiem a Marcin leci do przodu jakby coś tam na niego czekało! Na Czarną Górę /1204/ to już nie mamy do niego startu w ogóle.

No i musiał czekać na szczycie szczękając zębami. Tak to w Polsce robimy. Klimat jest po naszej stronie!
Schodzimy do base camp przy aucie tu następuje podmiana napojów itd. 
Po drodze odbijamy jeszcze w stronę Marcinkowa i Skowroniej Góry zobaczyć zrujnowany kościół. 

Wracając na Suchoń oczywiście poszliśmy złą stokówką i prawie obeszliśmy górę ;-)
Wyszło z tego 25km i 1200 przewyższenia.
Gospodarz tylko czeka, żeby nas nakarmić :-) Dzielnie pomagamy w przygotowaniu posiłku - wegetarianin kroi czyli "ciupa" mięcho, uczulony na cebulę - szatkuje ją. Ja udawałem, że zemdlałem. Nożem można sobie zrobić krzywdę, obciąć palec albo coś. Wreszcie zasiadamy do makaronu z...kilkoma sosami zupełnie nie we włoskim stylu i... w tym momencie wjeżdża pickup z nowym kiblem!  Cała ekipa zatem zostaje nakarmiona, czy chce czy nie chce. Chłopaki z Ukrainy opychają się po korek, podobnie jak my. 
Ale teraz kiedy wszyscy nabrali krzepy po żarciu nadchodzi chwila prawdy, trzeba wtośtać kibel w sześciu na górę, gnój waży chyba z kilkaset kilo, grube solidne dechy i kubatura robią swoje, są ofiary w ludziach, polała się krew!  
(fot. Zły)
Ale wreszcie stoi na podstawie startowej, można odpalać!!
(fot. Zły)
Czeka nas jeszcze kolejny wieczór a mnie czeka wygłupianie się nad mapą. No i wymyślam trasę dla leniuchów szlakiem rowerowym, zamiast 1100 trzeba podejść zaledwie 1000 metrów. Co za ulga. (A potem i tak się okazało, że więcej)
(fot. Zły)
Good bye beautiful day


Rano wychodzimy na szczyt. Suchoń /964/. Niespełniony literat:
Góra może również pochwalić się własnymi skałami:
i znów trasa do base campu, po drodze sweet focia
(fot. Zły)
Podchodzimy równomiernie na Żmijową Polanę. Tutaj już mowy nie ma o żadnej wiośnie. 
Bez fryzjera od czasu "obostrzeń"

Dla zabawy i widoczków odbijamy jeszcze na Mariańskie Skały.
:-D
Stary człowiek i może - na taaką górę!
(fot. Zły)
Wkrótce minęliśmy schronisko i wyszliśmy na szczyt.
Słabo było z widocznością. Bez historii minęło to kolejne wyjście na Śnieżnik. Ważna była droga.
Koło schroniska się przerzedziło, ludzi było już znacznie mniej. Koledzy marzyli o piwku a schronisko zamknięte...No to kogo trzeba posłać w takiej sytuacji, żeby "zorganizował"? Za chwilę raczyliśmy się opacikiem o temperaturze lodowca.
Chyba mieliśmy za mało wrażeń albo kumple mieli za mało mokre buty bo poszliśmy na szlak zielony, bo tam było więcej śniegu. Jak niepyszni wracamy na szlak niebieski a potem rowerowy.
To był wyczerpujacy dzień, szczególnie dla Marcina który niósł zapasy, 31 km pęcło i do tego 1,5 km w górę. Widać po zmęczonych mordkach. Gdzieś za Bogoryją:

(fot. Zły)
Jeszcze kilka km, ostatnie kroki...i wychodzimy na szosę. Niestety to koniec naszego wypadu. 
Wstępny plan trzeciej nocki we wiacie w Jodłowie okazał się nierealny w zastanych warunkach.
Był to jak sądzę najlepszy - jak dotąd - wypad w tym składzie. Złożyło się na to towarzycho, genialna miejscówka z niepowtarzalnym Gospodarzem, kochany bo wymagający Masyw Śnieżnika, trudna uroda pogody. 
Co nie znaczy że nie będzie lepszego ;-) 

piątek, 16 kwietnia 2021

Odrzwia Bramy Lubawskiej

 Góry Krucze+Karkonosze



2021, kwiecień



Nadszedł czas wiosny. Czyżby? W tym roku wiosna wygląda na zorganizowaną przez znanego polityka, który prze...tracił miliony. Na łikend szykowało się jednak nieprawdopodobne okno pogodowe, więc trzeba jechać i korzystać. Kolejnym trafem stała się dla  mnie niespodziewana znajomość z fb z moim zarówno imiennikiem jak i niemalże "nazwiskownikiem" (?) 😁 Michałem N., który wyrażał wielką chęć na wyjazd (i  zarazem swój wiatowy debiut!). Na dodatek nowy kolega jest moim krajanem z Pyrlandii. Cóż robić, wcześnie rano w sobotę jestem w drodze do Leszna, zabieram Michała i jedziemy do Lubawki. Autko zostawiłem na samiuśkim środku ryneczku. 

Wyszliśmy z miasteczka niebieskim szlakiem na południe. Pogoda była nierozpieszczająca, chmury, wiatr, słońce w odwrocie. Ale jak to na początku imprezy - niesie nas adrenalina i jest fajnie.

Wyszliśmy na obrzeża Kruczych Skał, zaczyna się krajobraz "jak w górach"😁:
Mijamy doliny Raby i Miłości, widać za plecami pięknie ponad 100 metrów wyżej punkt widokowy najwyższej Kruczej Skały:
i następnie pozaszlakowo przechodzimy do ścieżki wiodącej na Mravenčí vrch /831/. Oczywiście po drodze zgubiliśmy szlak i na szczyt wydostaliśmy się "na skuśkę". Podejście na ten szczyt było moim marzeniem, od kiedy widziałem jego kuszący kształt z szosy o numerze 5. 
Tam robimy pierwszy postój, widoki były ograniczone ale  i tak byliśmy zadowoleni, bo to pierwsze nasze wspólne podejście, miało pół kilometra. Na fotce nie widać pięknych złóż sarnich bobków, wśród których się rozłożyliśmy.
Dobra, dosyć tego pier.olenia, idziemy na dół. Uparłem się, żeby nie schodzić szlakiem, ale za słupkami granicznymi.
Schodzi się tutaj ostro w dół, zatem polecam tylko przy  dobrej pogodzie i w mocnych butach. W każdym razie w końcu zlądowaliśmy na obszernych przestrzeniach Bramy Lubawskiej. Panoramę obniżenia zamyka wał Rychory-Grzbiet Lasocki. Łooo! Tam idziem!
Mimo obecności służb granicznych przeszliśmy na pewniaka przez Przełęcz Lubawską /516/. Jednak..stop! Mostek zakończył żywot.
Robimy zatem przeprawę, która podnosi emocje mojemu koledze:
Dalej szlak biegnie przez pola i zagajniki, szliśmy więc co jakiś czas odwracając się, by spojrzeć np na Královecký Špičák i wcześniej odwiedzony Mravenčí vrch
a są coraz dalej i dalej
Szliśmy południowym fragmentem Grzbietu Szczepanowskiego, może kiedyś będzie okazja, żeby przejść się niebieskim szlakiem przez jego pozostałą część. Po drodze mieliśmy kolejną przeprawę, przez początkowy bieg Bobru, który ma tutaj dopiero dwa kilometry i jest niepozorną rzeczułką. A przecież dalej jest kapryśną rzeką, która w przeszłości potrafiła być groźna.
(fot.Michał)
Dalej musieliśmy się bardziej wytężyć, ponieważ do podejścia mamy teraz ponad czterysta metrów. Skończyło się przyjemne przemierzanie Bramy Lubawskiej, wkraczamy w Karkonosze.
Po wyjściu na grzbiet Rychorów odwiedziliśmy wiatę w Rogu Granic. Jak widać, śnieg na tej wysokości /950/ rządzi długo.
Dalej poszliśmy grzbietem przez Čepel /912/ znany z pięknego widoku na Śnieżkę.
Z drugiej strony widoczna była Černá hora.
Przeszliśmy gadając przez te rozległe łąki, jeszcze nie obudzone do wiosennego życia. Przeszliśmy obok kolejnej wiaty na dawnym przejściu granicznym Horní Albeřice / Niedamirów, w której kiedyś spałem. Dalej jeszcze małe podejście na Kopinę i zaczniemy ostatni etap dzisiejszej trasy.


Po dotarciu do czerwonego szlaku pod Pod Albeřickým vrchem pozostało nam już tylko zejście na nocleg.
Po zejściu do miejsca, gdzie Srebrny Potok wpada do Srebrnika cofnęliśmy się kawałeczek i oto jest nasza wiatka:
Ulga była wielka, chociaż trasa nie była szczególnie wymagająca, ale jednak 1200 metrów pod górę i około 26 km. Szczęśliwym trafem deszcz (lekki) zaczął padać tuż po dotarciu do wiaty, na szczęście nie trwał długo i mogliśmy rozpalić wieczorne ognisko. Dalej to już standardzik, gotowanko, herbatka z rumem, pogaduchy do 0.00. 
(fot. Michał)
Spało mi się bardzo wygodnie na ziemi, pod spodem leżały liście. Koleżka wybrał spanie na ławach, pokryte zostały jakąś pianką więc też było ok.
Rano obudziło mnie piękne słońce wstające nad lasem naprzeciw. Dzień zapowiadał się inaczej niż sobota. Szkoda było tracić tak piękny czas w pięknym miejscu i wracać już, zaraz do Lubawki. 
Doliną Srebrnika zeszliśmy do Jarkowic, po drodze mijając uśpione z powodu covida schronisko "Srebrny Potok", w którym kiedyś mieliśmy fajne spotkanie w większym gronie. Przekroczyliśmy Złotna, aby dotrzeć do pierwszego celu na dziś - Spękanych Skał. Jest to ciekawa formacja skalna znana głównie wspinaczom, ale ja też postanowiłem obejrzeć je sobie z bliska. Są piękne! Na dodatek nie ma obecnie roślinności, więc mogliśmy je podziwiać w pełnej krasie. Kolejne skały mają swoje własne nazwy.

Po wyjściu na Widoczną
rozciąga się przed nami panorama grzbietu Karkonoszy od Rychorów 
po Grzbiet Lasocki. W dole przed nami Jarkowice a tam w głębi w dolinie naprzeciw spaliśmy.
Po przejściu najwyższej paradoksalnie Małej /ok.650/ widać stok opadający w kierunku Przełęczy Okraj.

Przez podnóża Stróży, Paczyn i Paprotki idziemy sobie nieśpiesznie. Krówki rasy szkockiej, jak mniemam:
Stróża:
Na wprost Zalew Bukówka a za nim widoczne Góre Krucze, od których zaczynaliśmy:
Po przejściu przez wieś wyszliśmy na Zadzierną /724/. Tutaj to jest dopiero widokowa orgia. Po wodzie śmigali kite-surfingowcy, szczycik jest popularny więc był odwiedzany przez kolejne osoby. w czasie naszego pobytu. My zrobiliśmy sobie przerwę na zupinę z zapasów.
Hehe:
Weszliśmy jeszcze na właściwy szczyt - skałę położoną nieopodal w lesie, z pamiątkową niemiecką tablicą. Zostało nam zejść. Poszliśmy czerwonym szlakiem (fragmentem GSS) do Bukówki, ale żeby nie chodzić szosą wyszliśmy dalej na pola w poszukiwaniu ścieżki. Wyszło to dalej ale za to było ciekawiej, obeszliśmy potoczek Nidka i sforsowaliśmy budowę S3.
no i to był końcowy etap do ryneczku w Lubawce.
Co tu gadać, wypad okazał się świetny, nowy towarzysz sprawdził się w trasie, trasa zaś okazała się widokowa, łącząca w sobie zalety różnorodnych terenów, no bo czego tu nie było - i rzeczki, i śnieg i podejścia i łagodne stoki i skałki i w ogóle wszystko.