sobota, 7 sierpnia 2021

Beskid Śląski - wakacje

 Beskid Śląski



2021, lipiec


Kilka migawek z rodzinnego wypadu w Beskidy. 

Zaczęliśmy przyjazdem do Ustronia i zakotwiczyliśmy w niedużym hotelu położonym bezpośrednio przy GSB na stokach Równicy. Może coś mi ten GSB próbuje powiedzieć ;-)

Zaczęliśmy ambitnym przejściem przez wybitny szczyt Skalica /487/ położony nad samą doliną Wisły :-)

Ale to była tylko rozbiegówka przed poważnym podejściem na Czantorię Wielką /995/ przez Polanę Stokłosicę. Po takim odwyku od gór, jaki miałem ostatnio to podejście było próbą sił - bardzo źle to dla mnie wypadło. Na szczęście można było odpocząć - odwiedzając drapieżne ptaki. Oto kilka z nich.


Zeszliśmy do Ustronia szlakiem Jana Galicza przez dolinę Poniwca. 


Niby jesteśmy w najbardziej zurbanizowanym Beskidzie w środku sezonu, ale na bocznych ścieżkach można spotkać tylko nielicznych turystów. To było regułą na wyjeździe. Przy wyciągach i temu podobnych "atrakcjach" - tłumy, kilkaset metrów dalej - błogi spokój.

Wtorek - zaczęliśmy od wejścia również bardzo zacisznym szlakiem na Orłową przez Palenicę. Stąd po drodze ładny widok w stronę Czantorii:

Mało tu Śląska, dużo Beskidów:

Na Orłowej

W drodze na Równicę

W oddali Błatnia, dobry pomysł na wypad:
Zakończenie w Dworze Skibowki znów z widokiem na masyw Czantorii.


Środa: odwiedzamy Soszów. W tym celu podjechaliśmy autobusem do Jawornika. Wsiedliśmy początkowo do "nie tego" pojazdu, ale dzięki uprzejmości kierowców udało się przesiąść. 
Początkowo dość stromo choć krótko na Przełęcz Beskidek, dalej grzbietem do schroniska.


Szlak do Wisły

Czwartek - tzw dzień wypoczynkowy, który potrafi być bardziej męczący od zwykłej wycieczki ;-)

Nisko przelatujące sowy...




Piąteczek: wycieczka wyjazdowa do Brennej. Stamtąd podeszliśmy na Cisową i Błatnią /917/.
To był upalny dzień. Chociaż w zasadzie nie odbiegał jakoś od normy wyjazdowej.


Tradycyjne widoczki z Błatniej. Beskid Śląski też może chwilami poudawać, że jest nieco.. bieszczadzki ;-)
A tutaj na zejściu już bardziej typowo beskidzko.


Dzień przejazdu. Mimo całego auta zapakowanego do podróży, udało się po drodze machnąć małą traskę. Zaczęliśmy w Bystrej, jednej z wielu miejscowości o tej nazwie w naszych Beskidach. Stąd prowadzą szlaki na jeden z lubianych weekendowych celów - Kozią Górę i do schroniska, którego jeszcze nie widziałem. Jedno z ostatnich jak sądzę, zresztą to od dawna (bodajże od lat 70-tych) nie jest schronisko PTTK.

Widok na grzbiet Klimczok-Szyndzielnia, a z przodu Kołowrót /788/, na który właśnie się wybierzemy.

Wróciliśmy doliną Bysterki, jak się okazało również szlakiem mało uczęszczanym.
Zadomowiliśmy się w nowym miejscu.
W niedzielę spotkaliśmy się z Przemkiem, by wspólnie przejść się na Skrzyczne.
Pogoda na tej jednej wycieczce pogarszała się stopniowo, by wreszcie na szczycie powitać nas chwilową zlewą.
Tłoczyliśmy się z mnóstwem ludzi w schronisku ale nawet udało się wypić herbaty i zjeść ogórkową :-)
Deszcz zelżał po niejakiej godzinie a potem w ogóle przestał padać.
Barania Góra:
Nawet tak oblegane miejsce jak Malinowska Skała przy takiej pogodzie odzyskuje swój urok:


Fajnie wyszło to kołowanie
Wróciliśmy szlakiem żółtym w kierunku Kościelca i w dolinę Leśnianki. Tu również są piękne miejsca

Poniedziałek: ze względu na dojmujący upał tym razem dzień...wypoczynkowy ;-) zabieram ekipę na Żar. Jesteśmy w środku Beskidu Małego, przed nami  Czupel - Hrobacza Łąka i przyległości.
Miejsce jest znane z wyczynów szybowców, lotniarzy...
Resztę dnia spędziliśmy w Żywcu i w hotelu :-) Mieliśmy super widok na Beskidy z Babią Górą na czele.

Wtorek - po opadach w nocy góry "dymiły"
Jeszcze są takie klimaty, fajnie, że są:
Życie jak w Madrycie
A jeszcze był basen wewnętrzny.
Kolejnego dnia odwiedziliśmy znów Beskid Mały - wejściem na Magurkę i dalej na Czupel.
Jak zawsze widok na Skrzyczne.
Kolejnego dnia przeszliśmy się ścieżką "Doliną Zimnika" chociaż w zasadzie potok nazywa się Leśnianka a Zimnik to zdaje się albo źródełko albo jeden z dopływów:



Koniec wyjazdu, szybko minęły te dni. Udało się zobaczyć mnóstwo roślin, zwierząt i owadów, szczególnie motyli, udało się zobaczyć sporego zaskrońca przemierzającego naszą ścieżkę. Nie udało się tym razem zobaczyć salamandry :-(

poniedziałek, 31 maja 2021

Żółte i Zielone Pogórze drogami pożarowymi

 Pogórze Kaczawskie



2021, maj



Dziwne pomysły snują się po głowach na wiosnę. Na przykład takie, żeby stracić znowu trochę czasu gdzieś w górkach, na pagórkach, w lesie, na polach...Jakoś nikt za bardzo nie mógł, więc stwierdziłem, że pojadę sam gdzieś blisko, w piąteczek po pracy, fajny biwaczek  a potem zrobię sobie w sobotę trasę. Blisko to mam np w Góry Kaczawskie, ale ostatnio wracając z Karkonoszy przejeżdżałem szosą przez PK Chełmy, Siedmicę i migały mi tam jakieś tajemne szlakowskazy. Sprawdziłem na mapie, dokąd one mogły kierować i gdzie tam jeszcze nie byłem - byłem tylko na Szlaku Wygasłych Wulkanów. Na Szlak Brzeżny (znakowany czerwono) jesteśmy od dwóch lat (!) umówieni z Davem i menelem, więc zostawiam go na szczęśliwe spotkanie. No chyba, że minie kolejny rok bezproduktywnie to chyba z bólem serca przejdę się tak czy siak. W każdym razie wymyśliłem, że zobaczę sobie południowozachodnią część i odwiedzę na przykład nową (w miarę) wieżę widokową.

Tymczasem okazało się, ze koledzy z Wrocka zwietrzyli moje plany i nagle okazało się, że jednak - dziwnym trafem - mogą jechać, ale nie w piąteczek lecz od rana w sobotę i niedzielę. No ok, czego się nie robi dla kumpli. Na dodatek Radeczek zmodyfikował mi trasę!

Na krawędź sudeckiego uskoku brzeżnego wjechaliśmy z Jawora na Myślinów i już za chwilę parkowaliśmy - ale nie w Muchowie, lecz na pobliskim leśnym parkingu na szlaku zielonym. Stąd wróciliśmy do Muchowa, dalej przez wieś kawałek szosą do odbicia Walońskiego Szlaku Rowerowego. W ogóle już teraz można stwierdzić, że tereny są świetne dla rowerzystów, których zresztą spotkaliśmy po drodze. Drogi pożarowe wysypane tłuczniem są nieco uciążliwe dla piechura (obiłem sobie piętę :-D), dla cyklisty zaś są idealne, urozmaicone i wygodne do jazdy.

Pierwszy postój

Blick na najwyższą część Gór Kaczawskich: Baraniec, Skopiec i Maślak, pomiędzy nimi Przełęcz Komarnicka:
Niepostrzeżenie przeszliśmy do Rzeszowa, pardon, Rzeszówka. Stąd kolejnym dojazdem pożarowym poszliśmy w kierunku szlaku żółtego czyli Wygasłych Wulkanów.
Po wyjściu na pola nad Gozdnem otworzył się widok na nasz cel:
Wieża na Zawodnej:
W Gozdnie przywrócono obelisk upamiętniający lokalne ofiary Wielkiej Wojny, są wśród nich nazwiska von Zeydlitzów.
My podejmujemy wysiłek jedynego bodaj podejścia tego dnia i po kwadransie jesteśmy na szczycie Zawodnej /446/. Wspinamy się na wieżę. Chociaż pogoda tego dnia była dynamiczna, na wieży mieliśmy akurat dobrą widoczność.
Pola z żytkiem...
Na każdą stronę patrzymy z zadziwieniem, to nareszcie wieża na skalę naszych możliwości! My tą wieżą otwieramy oczy niedowiarkom! 
To jest super w Polsce, szachownica pól jak w jakiejś gigantycznej grze w Żółto i Zielono, niebieskie niebo, białe chmury, wiatr w twarz!
(fot. Zły)

Za Górami Kaczawskimi są Karkonosze. Nie zmieniło się to od dość dawna.
Na północy widzimy wyróżniające się Grodziec i Wilkołak, na zachodzie oczywiście Ostrzyca Proboszczowicka.
Po nasyceniu się tymi widokami - naprawdę, ta wieża ma sens! - zeszliśmy do jej podnóża, żeby w sposób kulturalny spożyć wspólny posiłek. A do kulturalnego posiłku należało nam się Barbeitos.
Po powrocie do szlaku żółtego obieramy na rozdrożu kierunek bardziej na południe. Z lasu wyszliśmy na bardzo piękny odcinek wiodący wśród pól, kojarzył nam się...Beskidem Niskim. Chyba musiałbym  tam powrócić w tym roku, przywrócić nieco zachwianą  na korzyść Sudetów równowagę w ostatnim czasie.

Coś tam na zachodzie dzieje się dziwnego

Coś jak droga z Izb...
Przez Rzeszów, pardon, Rzeszówek, przechodzimy na pastwiska wokół Dworskiej Góry -
i za nią, na ambonie, kiedy raczyliśmy się specjałem w płynie, dogoniła nas tamta burza. Moi towarzysze mają chyba coś nie tak z instynktem samozachowawczym, ponieważ uznali ten moment za idealny do robienia samojebek na drabince. 
W tym rejonie nie obyło się bez zmoczenia kurtek i butów (deszczówką, zaręczam).
Przez leśne ścieżki koło Jedliniaka wyszliśmy na szosę poszukując odbicia na interesującą nas... drogę pożarową. No bo jak, bez tego nie ma wycieczki. Po drodze jednak przeszliśmy przez Kamiennik:
Przez ten detour nasza trasa się wydłużyła. Droga pożarowa nr 6 na dodatek meandrowała po lesie i zajęło nam sporo czasu dotarcie do punktu programu pod tytułem: gnomon. Punkt 51N/16E. Zawsze w takich miejscach czuję się jak fetyszysta...geograficzny. Przecież to tylko umowne miejsce, no ale jednak jest jakoś dziwnie.

 Przechodzimy do drogi pożarowej nr 7 i czarnego szlaku. 

Potem jeszcze nieco wysiłku żeby dostać się do szlaku zielonego i wrócimy na postój. Byłem już bardzo głodny, więc robię żarełko bez zwłoki:

(fot. Zły)

Ale potem też nosiłem drwa na opał, żeby było ciepło w niektóre części ciała..,wiem, żenujace jest to zdjęcie. Ale prawdziwe.

(fot. Zły)
Noc była nasza, każdy przejeżdżający pojazd był komentowany i pozdrawiany a furorę zrobił kolo na skuterku jadący boczną zabłoconą leśną odnogą.
Nie ma co dłużej czekać, trzeba przywołać moce:

Namiot Radka okazał się bezpieczną ostoją i padłem w śpiwór nie wiem dokładnie, kiedy.
Rano przebudzenie było chłodne i rześkie. Po ogarnięciu śniadania i całego bajzlu przejechaliśmy raptem kilkaset metrów do innego miejsca z wiatami. Stąd pójdziemy na niedzielną krótką przebieżkę.
Naszym celem jest minipasemko Muchowskich Wzgórz. Na początek wychodzimy obok bazaltowej wychodni skalnej na wieżę z XIX wieku.

Tego nam mało, więc poszliśmy na Mszanę /465/. Ale i to nie jest dla nas w pełni satysfakcjonujący punkt, skoro dalej na wschód jest najwyższe wzniesienie tego grzbieciku. Nikłą ścieżką a potem bez niej przeszliśmy na Muchowskie Wzgórza /475/. Po drodze mijamy tajemnicze słupki ponumerowane rzymskimi cyframi:
Szczyt z jednej strony jest podcięty urwiskiem w postaci bazaltowej wychodni: 


Zeszliśmy następnie do skraju lasu i wróciliśmy do miejsca postoju.
Został nam po drodze ostatni punkt programu, mianowicie wizyta u Lucyfera w przedpokoju:
(fot.Zły)

Sudety widziane z Czartowskiej Skały /462/, jest to świetny punkt widokowy podobnie jak wczorajsza wieża: 
"To idzie tutaj do tego dinksa a tu się patrzy jak tam wylata ptaszek..."

Związek Bojowników o Zło i Frustrację


Pogoda wyraźnie zmieniała się na gorsze, więc nie było nam żal wracać. Czasem trzeba się oddać takiemu klimatowi "pomiędzy", jaki oferują pogórza a to Kaczawskie jest bardzo przyjemne.