Sierra de Tramuntana
2024, grudzień
Dzień 3. Po śniadaniu wyszliśmy przed schronisko Tossals Verds a tu coś jakby kropi. Brr, jak w tym warunie będziemy się wspinać po śliskich wapieniach, przecież czeka nas dziś strome przejście skalistym wariantem szlaku!
Ścieżka wije się po stromym zboczu a wapienne podłoże wymaga zdwojonej uwagi, bo wszystko jest mokre.
Poczekaliśmy na resztę zespołu i miło było pośmiać się, jak skrobali się kolejno na ściance ;-)
Z tej (sportowej) złości przyspieszyłem kroku by samemu nabijać kilometry. Ale tu od towarzystwa sienie uwolnisz bracie, wszędzie ONE, te diabełki:
Obserwują
Po drodze widziałem tutaj (po lewej w dole) blachy z rozbitego w 2017 małego samolotu.
Szybko poszedłem w kierunku ostatniego, najwyżej położonego drzewa - za nim jest przejście w murze. Te mury to ciekawa sprawa - stawiane w poprzek dolin, które już mijaliśmy, zawsze z furtką, prawdopodobnie wydzielały dawniej tereny i stada poszczególnych "baców". Wyszedłem poza mur na przełęcz coll del Portellet a tam bajka 
żeby nie ten piżdżący wiater! Ukryłem się w wysokich trawach, mając chwilę czasu na drugie śniadanie i czekając na resztę wycieczki. Pierwszy zza muru wyłonił się Pioterek
potem reszta grupy. Lecz ja już tak przemarzłem, że musiałem spieprzać na dół
łowiecka się na mnie patsy
Obchodząc zbiornik Cuber, naprzeciwko w chmurach mieliśmy najwyższy szczyt Majorki - Puig Major (1436 m). My tymczasem szliśmy dalej dolinką na zachód:
(fot. Iwonka)
Ścieżka biegła u podnóży skalnych ścian
A tej owcy coś się chyba pomyliło, pasie się na skale:
Biniaraix w popołudniowym słońcu - taka pierwsza część Soller:
Poszliśmy do centrum w nadziei na jedzonko w jakiejś knajpce. Niestety trochę pechowo przyszliśmy w porze, kiedy kuchnie były już zamknięte po lunchu a jeszcze nie otwarte na wieczorne spotkania. No i tak sobie snuliśmy się po głównym placu i okolicznych uliczkach rozważając różne opcje...
W tym refugi wszyscy śpią w jednej wielkiej sali na piętrze, niestety gdzieś mi się zapodziały fotki z tego noclegu.
Dzień 4.
Śniadanie było typowe, ale to tutaj właśnie dowiedzieliśmy się, że obowiązują limity na osobę ;-) tym niemniej chatar podrzucił nam coś ekstra.
Tego dnia była piękna pogoda od rana a my mieliśmy do zrobienia łatwą i krótką trasę wzdłuż brzegu.
Dzień zapowiadał się zatem wręcz wakacyjnie. Pożegnanie z refugi:
Przyjemną aleją sobie spacerujemy
Panorama rozszerzyła się na sporą część pasma, stamtąd przyszliśmy poprzedniego dnia:
W sezonie moglibyśmy tutaj obok wypić kawkę, teraz musieliśmy obyć się smakiem. Piotrek przyniósł zajumane po drodze pomarańcze, kwaśne tak, że ocet przy nich byłby coca-colą.
Zaglądnęliśmy do wnętrza:
Następny odcinek biegł przez wilgotne, ciemne lasy, skupiłem się na marszu i myślach, które są w głowie. Tak mi zeszło aż do przedmieści Deià.
(fot. Iwona)
Udaliśmy się na punkt widokowy położony na skalnym cyplu, skąd było ponownie widać morze
(fot. Iwona)
Do tej maleńkiej zatoczki zejdziemy
Deià.
Być może w styczniu, lutym będzie tutaj śnieg, z którego można by ulepić prawdziwego bałwana, na razie trzeba się zadowolić takim dmuchańcem
Wylądowaliśmy w małej rodzinnej knajpce i zjedliśmy wszyscy dobre rzeczy, a na koniec - wiadomo, cafe cortado dla mnie, desery dla grupy.
(fot. Iwona)
Po tych przyjemnościach mogliśmy pójść do czwartego z kolei schroniska. Przedtem jeszcze drobne zakupy i nieco plątania się po malowniczym miasteczku.
W końcu zameldowaliśmy się w refugi o nazwie Can Boi.
Tajemnicze wejście do wnętrza góry:
Ze względu na dużą wilgoć grzyby rosły jak w polskich lasach w październiku
zmierzaliśmy już mniej stromo na grzbiet
Na grzbiecie było całkiem sporo ludzi co było dla mnie lekkim szokiem. 
Podejrzewam, że ten najwyższy szczyt po prawej to ostatni tysięcznik w tym rejonie, Puig de Galatzó (1027 m)
Patrząc na południe widzieliśmy zatokę Palma i położoną nad nią stolicę o tej samej nazwie:
Zadowolniony Piotrula
Ścieżka skierowała nas dalej grzbietem a ze względu na lekkie rozprzężenie w grupie Ania poszła gdzieś swoją drogą ;-)
Oczywiście długo nie trwało, kiedy grupa znowu usiadła do jedzenia - jak pisałem wcześniej, przez cały wypad nie było nic ważniejszego XD
Dzień 5. ostatni na trasie.
Od rana była ładna pogoda z lekkimi chmurkami. Czekało nas spore podejście z powrotem na wysokość około 950 m npm. Powoli robiliśmy wysokość mijając nieczynne hotele i pensjonaty.
Ścieżka prowadzi ponad las i przez kilka skalnych grzęd.
Z jednej z nich ścieżka "zjechała" - ale pojawił się za to prowizoryczny mostek, dzięki któremu mogliśmy iść dalej.
"Ło matko jedyno, łolaboga, co ja tu robię!!"
Po wyjściu ponad skalne grzędy
Przyczyną tego była bliskość miasteczka po drugiej stronie, skąd łatwiej można dostać się na grzbiet, piękna pogoda a ponadto fakt, iż jak się okazało, było to święto państwowe - Dzień Konstytucji (o czym wcześniej nie wiedziałem).
Widok w stronę południowozachodniego cypla wyspy daje czadu:
Poszliśmy dalej głównym szlakiem a Ania jakąś odnogą wprost na Valdemossa.
Cóż, podziwiajmy zatem skalne królestwo ze szczytu Es Caragolí /945/, skąd było widać nie tylko naszą dzisiejszą trasę ale i poprzednią
Zeszliśmy w głęboką gardziel doliny.
I drób.
Fredzio podejrzewany przez miejscowych o gruźlicę również nie miał tam łatwego życia. Zamiast podreperować zdrowie, raczej wyszło mu to na gorsze. Nie zamierzam powielać przeczytanych informacji, natomiast zwrócę uwagę na jedną sprawę, która koresponduje doskonale z historią naszych "dziewiętnastowiecznych celebrytów". Otóż w czasie różnych wypadów miałem do czynienia z mieszkańcami gór i fakt, ludzie ci mają swoją specyfikę. Ale wyspiarze mają chyba te odrębne cechy wzmocnione jeszcze w dwójnasób. Natomiast kiedy trafią się wyspiarze, którzy równocześnie są góralami...oj, wtedy jest ciekawie do kwadratu. Są to społeczności upartych i konserwatywnych ludzi i trzeba wiele dobrej woli, żeby nie zostać "frajerem". Podobnie było i na Krecie i na Canarias i pewnie tak jest w innych bardziej egzotycznych częściach świata, których nie zobaczę.
Tymczasem zejdźmy do Valdemossy i zanurzmy się w gąszcz wąskich uliczek.
(fot. chyba Iwonka)
a ja robiłem fotki.
Nieopodal był położony przystanek autobusowy, z którego odjechaliśmy na upojny wieczór w Palmie ;-) Ledwo się zmieściliśmy do autokaru.
Co tu można jeszcze rzec? Pomysły mogą być różne, kwadratowe i podłużne, ale dopóki nie dojdzie do realizacji pozostają tylko nieistotnym kłębkiem myśli. Kiedy zaś oblekną się w realność pozostaną w pamięci do końca życia.
A bez zadęcia: to był po prostu wypad i trekking pierwszej jakości, zarówno pod względem trasy jak i towarzycha.
