Masyw Ślęży - comeback po wielu latach

Masyw Ślęży


2017,maj

Lajtowy weekendzik pod namiotami nam się marzył z menelem. Różne padały pomysły, jak to Wzgórza Strzelińskie itd, ale zaraz! Przecież ja na Ślęży nie byłem od lat dziewięćdziesiątych! Wymyślam jakieś możliwe warianty zapętlenia się wokół i na Ślężę. 

a zatem 6 maja - 
Spotykamy się na d.a. Wrocław i o dziesiątej rano jedziemy sobie wygodnie do Sobótki.
Z "centruma" idziemy żółtym szlakiem klasycznie do Domu Turysty pod Wieżycą. Jako danie śniadaniowe bierzemy bigos 😊

Z Domu Turysty udajemy się na szczyt czarnym a potem niebieskim szlakiem przez Bialskie Rozdroże.

To podejście daje popalić z plecakiem na grzbiecie - do tego miejsca mamy już 700m przewyższenia. Na szczycie Ślęży /717/ rejwach, w schronisku ceny nie z tej ziemi, palą się ogniska, sporo luda, ale obrazu rozpaczy dopełnia hałaśliwa oprawa chyba mszy? Jazgot. No nic, idziemy dalej, ale jeszcze przed zejściem na dół - na wieżę.

Schodzimy przez Olbrzymki do Skalnej Perci. To miejsce powala, nie wiedziałem w swojej ignorancji, że coś takiego jest na Ślęży.

(fot. menel)

Po tych atrakcjach schodzimy na przełęcz Tąpadła oczywiście wiedzeni zamiarem kolejnego posiłku 😆 na ciepło! Na Radunię pędzimy niebieskim jak pośpiech. Pękają kolejne metry pod górę aż na szczycik:

Dajemy sobie czas na spokojny marsz na Przełęcz Słupicką i stamtąd skręcamy w stronę Sulistrowic.

(fot. menel)

(fot. menel)

Kroki kierujemy do Ośrodka Wypoczynku Świątecznego nad zalewem (który obecnie jest tylko niecką 😄).
Posiłek niestety nie wchodzi póki co w grę, sezonu nie ma, paluszki+pepsi proszę państwa!

Rozstawiamy zatem namioty


i zabieramy się za kuchnię, gdy nagle spotykam człowieka w tarapatach! Michun każdego poratuje korkociągiem, nie ma innej opcji! Od słowa do słowa zaczynamy gadać i w ten sposób poznaję Martina i Leszego, którzy potem odnaleźli mnie na fb. Okazuje się przy gulaszu, który pichcą nad ogniskiem, że mamy wiele wspólnych tematów - od trekingu i leśnego życia 😊 do muzyki. Siedzimy przy ognisku do późna i ględzimy o życiu.

tego dnia: 18km; 1120m pod górę

7 maja - Rano pogoda, może nieco bardziej wilgotno, ale ogólnie ok.
(fot. menel)

Po śniadaniu zadajemy szybkiego kroka znów na szczyt Ślęży metodą "na kreskę".
Jest to odcinek, którym dawno temu szedłem, ale nic nie pamiętam z tej trasy.

Na szczycie miało być ponoć spotkanie grupy "Sudety z plecakiem", (której poniekądjestem członkiem) ale jak się potem dowiedziałem, odbyło się później niż myśmy się zjawili. 

No nic, tym razem nie marudzimy na szczycie, tylko schodzimy po wilgotnych kamieniach na Przełęcz Dębową a potem podchodzimy na Wieżycę /414/. Koło schroniska zbaczamy jeszcze na ścieżkę na Gozdnicę i dopiero po niej bez szlaku schodzimy do Sobótki.

Wycieczka udała się bardzo luzacka i wesoła, tylko ten jarmark na szczycie to lekki dysonans. A poza tym cały masyw fajowy i jeszcze jakieś ścieżki w tym rejonie na pewno przejdziemy.

tego dnia:

10km; 680m pod górę

Masyw Śnieżnika - kwietniowa zima

Masyw Śnieżnika

2017, kwiecień

Co tu robić, jak nie ma za dużo czasu, a chciałoby się zaznać trochę górskich klimatów? Karki albo Śnieżnik. Tym razem pada na Śnieżniczek. To dobra góra.
Wyjazd zaczął się w sobotę 22 kwietnia raniutko, wtaczam się na wrocławski dworzec.Silną grupą z menelem i Redziem łapiemy autobus do Kłodzka, tam zaś po oczekiwaniu - do Międzygórza. Dawno nie wchodziłem od tej strony, przyda się chwila klasyki. Ale wybieramy szlak zielony, którego zupełnie słabo kojarzę - szedłem czy nie szedłem?
Od samego dołu mamy śnieg, w zacienionej głębokiej dolinie nieźle się trzyma. Co będzie wyżej?

(fot. Red-Angel)

 Idziemy na Przełęcz Pod Smerekowcem a śniegu jest coraz więcej. Z mojego planu odbicia w bok na szczyt - nici. 

(fot. Red-Angel)
Brniemy w śniegu aż do niebieskiego szlaku, który jest przejechany i przechodzony.
Schronisko witamy z radością i oczywiście nie odmawiam sobie talerza tutejszego pysznego  bigosu - jak zawsze.
Balujemy w schronisku z przyjemnością, ale w końcu trzeba iść przecież na szczyt 😁

Droga na szczyt jest przedeptana a na samym szczycie śnieg jest przewiany. 
W oddali poniżej - czeka wiosna na swoją kolej 😃

Zabawa zaczyna się na zejściu po drugiej stronie - nawiane zaspy blokują drogę. A my jakoś w kwietniu nie pomyśleliśmy aby zabrać  rakiety na Śnieżnik 😖

Z góry jakoś się idzie, właściwa zabawa zaczyna się na odcinku od tablicy do Chatki. Nikt tędy nie szedł od czasu opadu i sami szukamy właściwej trasy. Mimo, iż każdy z nas był tu po kilka razy, i to np po ciemku, mamy trudności ze znalezieniem właściwego przebiegu ścieżki. Co zresztą nie ma znaczenia, ponieważ wszystko - i las i ścieżka - jest pokryte warstwą śniegu - od kolan po pas. To było moje najtrudniejsze przejście do Chatki w karierze.
Docieramy w końcu do Chatki, robiąc to w czasie dwa razy dłuższym niż zwykle a tu niespodzianka - w tych warunkach ktoś już zdecydował się zawitać idąc od drugiej strony, od Kamienicy. W środku rezydują cztery osoby. Trochę trwa, zanim zbiorą swoje graty na tyle, abyśmy również mogli się rozgościć. (Przyznam, że w pierwszej chwili po wejściu do chatki wydawało mi się, że jest tam z osiem osób, sądząc po ilości sprzętu, żarcia i flaszek😁). Dogadujemy się jak na "górołazów" przystało 😊 i wspólnie spędzamy wieczór .

tego dnia: 1585m w górę

Rano zwijamy się po śniadanku i wcześnie opuszczamy gościnny domek. 
Idziemy ścieżką przedeptaną przez spotkane osoby, zamiast pójść ścieżką po poziomicy i dalej kombinować coś z Czarną Górą, schodzimy w ten sposób zbyt nisko w stronę Kamienicy. Może i dobrze, bo od czasu do czasu pada nowy śnieg.

No i niestety, schodzimy do Kamienicy i dalej szosą musimy iść do Stronia Śląskiego. Po drodze typowy kwiecień-plecień, a we wiacie przystankowej w Stroniu przeżywamy ostatni atak zimy - wali śnieg, za chwilę deszcz ze śniegiem, takie to efekty aura przygotowała dla nas. Ale za każdym razem udało nam się ich uniknąć 👍.
Podobnie w Kłodzku  atak ulewy przesiadujemy spokojnie w ulubionym barze koło dworca. 
Autobus z Kłodzka najlepsze lata miał dawno za sobą i jak nie dmuchało przez (zmknięte!) okno, to z kolei woda deszczowa lała się z klapy dachowej 😁.
Dzięki Partnerom za ten krótki wyjazd, Tego mi było trzeba na zakończenie zimy w kwietniu!

Marcowe Wulkany

Pogórze Kaczawskie


2017, marzec


Szlak Wygasłych Wulkanów - jakieś pogórzowe nudy 😁. Namówił mnie jednak menel. Przyłączył się jeszcze Marco i mamy ekipę.

3 marca

Początek jak zwykle: ja dojeżdżam do Wro, i dalej lecimy wozem bojowym. Ze Złotoryi do Jawora podjeżdżamy jeszcze busem. Zaczynamy w Jaworze na przystanku, szukamy szlaku żółtego w kierunku Myśliborza. Jestem krótko po chorobie i idzie mi się źle. Na prostej drodze nie mogę dotrzymać kroku chłopakom a na pierwszym delikatnym podejściu na zbocza Rataja /350/ łapię mroczki przed oczami...

W końcu stajemy przy Małych Organach Myśliborskich:

(fot. menel)

Tutaj łapię na własne życzenie kolejne utrudnienie marszu - nie chciało mi się obchodzić małego urwiska i skaczę w dół tak nieszczęśliwie, że trochę skręcam sobie stopę. Od tego momentu na każdym zejściu odczuwam ból.
Idziemy do Myśliborza. Naprzeciwko budynku Zarządu Parku Krajobrazowego "Chełmy" są ławeczki - przy sklepiku "Klaudia" . Tam robimy mały odpoczynek.

(fot. menel)

Teraz kierunek na Wąwóz Myśliborski. Oczywiście idę na pewniaka w złą uliczkę i musimy się przeprawiać przez rzeczkę.

(fot. menel)

Idziemy wzdłuż potoku Jawornik. Przechodzimy koło tablicy informacyjnej Dąb Jahna. Dalej jeszcze Szwedzki Szaniec i przez pole, na szagę a następnie szosą zmierzamy do Myślinowa.

(fot. menel)

Nasz biwak miał być chyba trochę dalej, ja jednakże jestem w kiepskim stanie fizycznym. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: nadarza nam się nocleg w świetnym miejscu, u stóp Czartowskiej Skały /463 m n.p.m./.
Miejscówka jest niepowtarzalna i "trąci klimatem"😃

(fot. menel)

(fot. menel) 

4 marca

Poranna sesja zdjęciowa menela odbyła się, kiedy jeszcze spałem 😁
Mamy śniadanie z widoczkiem na Karkonoszki

(fot. menel)

(fot. menel)

Ekipa wyspana i najedzona, można ruszać dalej. Idziemy na Pomocne a potem szosą wzdłuż lądowiska. Mamy piękną panoramę po lewej

(fot. menel)

Dalej kierunek Kondratów a potem wkraczamy w obszar Parku Krajobrazowego Chełmy. Szlak przewija się przez zbocza Jastrzębnej /468/ i Międzydroża /462/. Dla mnie tego dnia łagodne podejście jest zabójcze 👎
Przed Gozdnem można odpocząć w takim miejscu, z czego skwapliwie korzystamy:

(fot. menel)

Z kolei za wsią szlak żółty nagle zmienia kierunek w lewo, czego nie zauważyliśmy i poszliśmy dalej prosto...Zerkam w dżipiesa i wszystko staje się jasne - wracamy.
Dalej szlak kręci jakieś dziwne figury i dopiero po dłuższym czasie dochodzimy do brzegu Kaczawy i położonych nad nią Organów Wielisławskich.

(fot. menel)

Zmierzamy na posiłek do Młyna Wielisław, posiłek zamienia się w ucztę i zostajemy tam na dłużej przy suto zastawionym stole 😃.

(fot. menel)

Wjeżdżają między innymi schabowe i pierogi z gęsiną...
Obąbani jak bąki zgodnie stwierdzamy, że na dziś koniec i idziemy do wiaty na spanie. Ale przedtem ognicho:

(fot. menel)

5 marca. Wstajemy.

(fot. menel)

(fot. menel)

Z Wielisławki idziemy dzisiaj w stronę Ostrzycy. Po drodze bardzo piękne otwarte tereny przed Sokołowcem z widokiem na Ostrzycę:

(fot. menel)

Niestety, za Sokołowcem musimy się rozstać. Menel podąża jeszcze jeden dzień szlakiem, my z Marco wracamy do dnia codziennego. 

Asfaltingiem zmierzamy do Nowego Kościoła. Krótko za miejscowością łapiemy przyjaznego stopa, który podwozi nas do Złotoryi, do wozu Marco. 

Było miło i się skończyło!

Tym razem ferie na wyżynie

JURA KRAKOWSKO-CZĘSTOCHOWSKA

2017, luty


W lutym pojechaliśmy na kilka dni poferiować. Tym razem nie klasycznie w góry, tym niemniej zobaczymy również skałkowe klimaty.
Zatrzymaliśmy się w sercu Jury, w hotelu niedaleko Ogrodzieńca. Pierwszy spacer zaprowadził nas na górę Chełm /443/:

W kolejności zdarzeń następnego dnia była Pustynia Błędowska wyglądająca jak morze czy wielkie zamarznięte jezioro, fajnie, że odwiedziliśmy ją właśnie zimą:

Odwiedzamy również drugi punkt widokowy na pustynię - wzgórze Czubatka nad Kluczami /382/.

Następnie podjechaliśmy w rejon Jerzmanowic, gdzie są ładne skałki ostańcowe i ma być widok na Kraków. Włazimy z trudem na jedną z nich, wszędzie całkiem gruba pokrywa śniegu.

Wielka Skała /513/, widok na Grodzisko /też 513/: 

Niestety, dalszych widoków brak, wszystko tonie w mgle albo i smogu 😒. A szkoda, bo ponoć widać stąd Tatry.
Wracamy przez Wolbrom, żeby jeszcze zahaczyć o ruiny Zamku Smoleń (Pilcza).
Ruiny zostały ładnie uporządkowane i utrwalone, niestety  nie mogliśmy poza sezonem wejść do wszystkich części. Ale za to było pusto.

Dzień trzeci - odwiedzamy po drodze w Kromołowie źródło naszej Warty. Tutaj, pod tą niepozorną ceglaną kapliczką wypływa rzeka naszego rodzinnego miasta. I tak śmiesznie niepozornie wygląda na początku.

Tak tu sobie w korytku płynie bidulka:

Lecimy dalej na Skały Rzędkowickie. Są to świetne ostańce, wybitne i pięknie wyeksponowane ponad równiną, minęliśmy Wysoką, Basztę, Studnisko, Zegarową, Nad Garażem (z jaskinią) i inne. 

Po zwiedzeniu skał udajemy się w kolejne miejsce - do Mirowa na odcinek szlaku czerwonego Orlich Gniazd, aby przejść się do Zamku Bobolice. To bardzo ładny odcinek, widokowo bez zarzutu. Prawie jak w górach! 😁 

Trasa pomiędzy zamkami ciągnąca się na wysokości powyżej 350 m npm  jest jednym z ładniejszych dróg, jakimi szedłem.

Dzień czwarty - zaczynamy mocnym uderzeniem - jedziemy w możliwe, że najładniejszy rejon, na Górę Zborów /462/. Robimy sobie pętelkę między licznymi skałami przy nadspodziewanie ładnej pogodzie.

Z kolei to samo robimy przez Górę Łężec i zamek Morsko-Bąkowiec. Niestety, tutaj jest rozczarowująco - na wzgórzu jazgocze muzyka, bo może nie da się jeździć po cichu na nartach?  - a tutaj jest mały stok narciarski.
Wracamy przez Skarżyce, żeby zobaczyć Okiennik Wielki.

Dzień piąty - dzisiaj spadło sporo świeżego śniegu, a my mamy clou programu: Ogrodzieniec-Podzamcze i jego piękne ruiny zamku Bonerów. Chodzimy też po okolicach Góry Janowskiego /516/. A potem jeszcze na Górę Birów.

Dzień szósty - Dzisiaj pogoda jest mało zachęcająca, niż, mgła, wilgotno. Dlatego wybieramy świat podziemny.
Jedziemy do Jaskini Wierzchowskiej. Pan Przewodnik jest trochę zdziwiony naszą obecnością, bo w tym okresie roku bywa tu niezwykle mało ludzi. 

No i na koniec oczywiście must see czyli Ojcowski Park Narodowy. Pogody nie mamy, ale wyciągam towarzystwo na małą pętelkę Ojców-Krakowska Brama - Góra Chełmowa /472/ i powrót. 

Trochę przypomina mi się pobyt na "plenerze" na I roku😁 omg...

Po drodze oczywiście widzimy Maczugę Herkulesa i Pieskową Skałę. No i tyle było zwiedzania Jury, nie licząc drobniejszych zdarzeń. 

PS Serdecznie dziękuję pani stomatolog z Ogrodzieńca, która poratowała mnie w potrzebie!